Kompostownik

Paputku Myśliwskiego czytałam, świetny. Tej drugiej nie znam.

Rudnicka w książce "Diabli nadali" skojarzyła mi się z plagiatem Chmielewskiej "Wszyscy jestśmy podejrzani" zmiksowanym z Samozwaniec "Na ustach grzechu" (te sceny swiętgo oburzenia głównej bohaterki wobec rozwiązłego stylu życia jej szefa).

Myśliwskiego właśnie przytargałam do domu.

Czy znacie jakieś miejsca w sieci z ciekawymi książkami czytanymi w dobrych wykonaniach? Tak żeby można było słuchać przy szyciu, dzierganiu, szydełkowaniu?

Małgoś, spróbuj poszukac na ninateka.pl

Rzeczywiście, już tam kiedyś byłam i zapomniałam... Dziękuję!

Ja lubię słuchowiska z tej strony.

Jestem w trakcie czytania "Morfiny" Szczepana Twardocha.
Początek wzbudził we mnie uczucia o których siebie nie posądzałam,tkwi we mnie "mały Hitler".
Głównego bohatera wysłała bym do obozu zagłady, i to z jaką łatwością.
Zapomniałam dodać że akcja rozgrywa się we wrześniu 1939 roku w Warszawie.
Moment w którym wyłudza ON od zaprzyjaźnionego lekarza tytułową morfinę tylko po to by na chwilę odlecieć,
(a zabiera ją rannym cierpiącym żołnierzom, i jest On tego świadomy) to było dla mnie za dużo.
Odłożyłam książkę na kilka dni by ochłonąć.

W Trójce była rozmowa z Joanną Bator na temat jej nowej książki "Rok królika". Przymierzalam się swego czasu do "Ciemno, prawie noc", ale z kilku recenzji w necie przebijała opinia, że książka jest depresyjna i mówi o najgorszych przypadłosciach rasy ludzkiej. Dołować się nie chcę, więc odpuściłam.
Może znacie coś mniej ponurego tejże autorki?

zuzanna2418 pisze:

W Trójce była rozmowa z Joanną Bator na temat jej nowej książki "Rok królika". Przymierzalam się swego czasu do "Ciemno, prawie noc", ale z kilku recenzji w necie przebijała opinia, że książka jest depresyjna i mówi o najgorszych przypadłosciach rasy ludzkiej. Dołować się nie chcę, więc odpuściłam.
Może znacie coś mniej ponurego tejże autorki?

Ha, właśnie słuchałam tej audycji i chciałam spytać, czy ktoś już tę ksiązkę czytał? "Ciemno, prawie noc" jest świetna, ale wstrząsająca - do tej pory mam w głowie obrazy z niej. Natomiast warto zacząć poznawanie Bator od serii Chmurdalia ("Chmurdalia" i "Piaskowa Góra", nie pamiętam, która jest pierwsza)- też nie jakoś wściekle radosna, ale taka słodko-kwaśna, trochę absurdalnego humoru, trochę nieprostej prozy życia, pisana trochę w konwencji sagi rodzinnej - więc czyta się prosto i szybko, a jednocześnie nie znika z głowy natychmiast po przeczytaniu.

"Rok Królika" chyba kupię sobie pod choinkę, prawdopodobnie jest podobny do "Ciemno, prawie noc" więc będę czytać, płakać, rzucać książką i znowu do niej wracać... no i chcę zmyć niesmak po bardzo kiepskiej, moim zdaniem, "Wyspie Łzie".

O, dzięki Pat. To kupię sobie "Piaskową Górę", a dla siostry W. kupię tego "królika"

Ja też czytałam wszystkie "batorki" i mam podobną opinię, jak Pat. Wałbrzyskie obie boskie są, a "Wyspa" niestrawna.
"Ciemno..." polecam, bo ja lubię takie książki i filmy, po których inni mogliby się rozglądać za grubą gałęzią do zadzierzgnięcia stryczka. Moja córka ma to samo.

"Cesarza wszech chorób" też chciałam wyciągnąć właśnie od niej, jak byłam niedawno w Krakowie, ale mi małpa nie dała, bo już zaczęła czytać.

Nie powiedziałabym ,że "Ciemno, prawie noc" to książka depresyjna. Nie umiem swojego wrażenia złożyć do kupy. To taka książka której czytanie boli ale zostawia coś "jasnego" w człowieku.

No w każdym razie mnie się te wszystkie trzy książki Bator bardzo dobrze czytało.

A ta "Wyspa", to... jakby nie ona ją napisała.

Zacznę od Piaskowej Góry.

W koszyku mam już dwie książki Moniki Jaruzelskiej, których jeszcze nie czytałam. Oraz pozycję, której opis mnie zaintrygował. Tytuł to "Nie ma się czego bać. Rozmowy z mistrzami"

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA



Mam wrażenie, że czasem brak mi kogoś, kto by mi powiedział, że nie ma się czego bać ...

no to tak, przeczytałam "Rok Królika" i nie polecam Szkoda w sumie, bo potencjał książka ma do rozwinięcia w stylu, w jakim autorka pisała swoje pierwsze książki, niestety najwyraźniej jej osobiście bardziej pasuje to, czego próbkę pokazała w "Wyspie Łzie". W recenzjach oficjalnych książka jest reklamowana jako para-kryminał, tymczasem owszem, trup się lekko ściele, ale zawiązane wątki nigdzie nie znajdują rozwiązania, z reklamowanym "królikiem grozy" na czele. Całość to mocno niespójne i totalnie abstrakcyjne przygody bohaterki, która jawi mi się jako wyjątkowo odstręczająca osoba (więc mam nadzieję, że nie jest alter ego pisarki) - wściekle wyzwolona obyczajowo, ale jakby na siłę, dla samego bycia kontrowersyjną, bez jakiegoś spójnego światopoglądu. Wściekłe wyzwolenie bohaterki uzupełniają sploty równie wyzwolonych obyczajowo zdarzeń, które nie tyle są szokujące, co niesmaczne...tak trochę jak przygody nastolatka, który uważa, że w życiu trzeba spróbować wszystkiego i próbuje na oślep Do tego nadmiar neologizmów i - też odnoszę wrażenie tworzonych na siłę - wymyślnych konstrukcji słownych. to jest fajne, jak pojawia się co jakiś czas, ale nie jeśli naszpikowane jest nimi każde zdanie.

szkoda, bo tak jak pisałam, pomysł wyjściowy jest bardzo dobry, w powieści pojawia się także kilka innych obiecujących wątków, które niestety zostały ubite w pół trwania.

To jest naturalnie moja subiektywna opinia, niewykluczone, że powieść jest skierowana do lepiej wykształconych i bardziej wysublimowanych czytelników

Uuuu... no to mam nadzieję, że siostra W. mnie nie ubije, bo dostała to ode mnie pod choinkę...

Mnie W. podprowadził Piaskową Górę i bardzo mu się podoba

" Rok królika " czyta w Trójce Danuta Stenka . I nie wiem, czy czyta " za bardzo " czy ja tego nie polubiłam.
Jej nadmierne moim zdaniem zaangażowanie w treść i jakby podpowiadanie , gdzie stoją konfiturki trochę odbiera mi radość odbioru.

mariaewa pisze:

" Rok królika " czyta w Trójce Danuta Stenka . I nie wiem, czy czyta " za bardzo " czy ja tego nie polubiłam.
Jej nadmierne moim zdaniem zaangażowanie w treść i jakby podpowiadanie , gdzie stoją konfiturki trochę odbiera mi radość odbioru.

Mesiu, słyszałam, czyta dokładnie tak, jaka jest ta książka - a ona jest 'za bardzo' właśnie

Zuziu, no może siostrze W. akurat się spodoba? A "Piaskową Górę" nadal niezmiennie polecam!

Zrobiłam dziś rachunek sumienia w przeczytanych książkach z biblioteki..... Mają zdrowie te dziewczyny do mnie.... Ja nigdy nie pamiętam co czytałam, lub oglądałam.... Pomogły i na dziś naszykowały 4 książki, pewnie żebym się odczepiła od nich na jakiś czas..... Zobaczymy co przywiezie małżonek

A wiesz Mesiu, że mnie też nie leży

Właśnie skończyłam "Tajemnicę Domu Heclów" niejakiej Maryli Szymiczkowej