Kompostownik

Mesiu przytulam.

Marysiu - bardzo, bardzo mi przykro! Wiem co teraz czujesz, to jest potworne, że musimy wciąż żegnać te nasze psy... tak krótko żyją

Przytulam mocniej. Ona jest już wolna od cierpienia. Tobie zostało.

Mesiu - bardzo mi przykro. Sunia już bez bólu. Miała u Ciebie dobre życie.
Trzymaj się.

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA



Witam w oszroniony poranek.

Stawiam kawę dla porannych skowronków.


Mesiu bardzo Ci współczuję.

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA



Bry.... śnieżek sypie.....

Mesiu, bardzo mi przykro Szkoda, miałam nadzieję, że jeszcze się uda...

Asiu, dzięki za kawę, dzień dziś ponury niezwykle i nie zanosi się na zmianę, ja mam pracy po kokardę, a jeszcze by trzeba piernik upiec, więc oddalam się budzić szybciutko...

Ech, do kitu z tym wszystkim. Perspektywa życia wiecznego przeraża (przynajmniej mnie) a z kolei, jak ktoś z naszej rodziny idzie za TM, to z żalu i smutku miejsca sobie nie możemy znaleźć.Mesiu okropnie mi przykro.

Za oknem...lepiej nie mówić.

Dzień dobry!
Świata tuż, tuż. Dzisiaj będziemy piec pierniczki, cały tydzień się zbierałam i nic z tego nie wyszło.
Piję z Wami kawkę i uciekam do kuchni.



TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA



Mesiu strasznie mi przykro. Przeżyłam to dwa lata temu i doskonale wiem jak to boli

Czytam Was po cichutku, na tyle starcza mi siły.

Moja żałoba przychodzi i odchodzi - kiedy tylko wydaje mi się, że jakoś we mnie spokojniej, to nadciąga nowa fala.
Z aktywności "światowych" jestem w stanie tylko chodzić do pracy, gdzie zachowuję się profesjonalnie i to już w całości wyczerpuje moje zasoby. Jak wychodzę ok. 16, to łzy mi lecą już na ulicy i w autobusie... co za cudowna okoliczność - jest ciemno, więc można.
W moim domu nie będzie więc świąt, nie będzie w tym roku wigilijnej wieczerzy, choinki, życzeń, dekoracji i świątecznych potraw. Poprosiłam o to R. i nasze dorosłe dzieci i oni to rozumieją.
Taki czas.

Życzę Wam miłej atmosfery w Waszych domach, tej świątecznej i przedświątecznej, a ja, tak jak wczoraj, zafunduję sobie terapię ogrodową, która działa na mnie lepiej, niż wszystkie tabletki świata.

Małgosiu, myślałam wczoraj o Tobie pisząc życzenia - to nic, że świąt nie obchodzisz, i tak wyślę, dobrych życzeń nigdy za wiele Mam nadzieję, że w te dni uda Ci się osiągnąć jakiś względny spokój wewnętrzny - to będzie wracać, cały czas, do końca życia, ale z czasem zdominują wspomnienia miłe i radosne, wywołujące więcej uśmiechu niż łez...

Mesiu, tulę cała Wasza rodzinę. Jak Malutek?

"..a kiedy się pożegnać trzeba
i psu czas iść do psiego nieba
to niedaleko pies wyrusza
przecież przy tobie jest psie niebo
z tobą zostanie jego dusza"

Wiem, bo noszę kawałek psiego raju. 3 lat a nadal boli.

Małgosiu, robisz tyle, na ile starcza sił, tzn. bardzo dużo.
Buziak.

Witam i przesyłam dobroci dla wszystkich smutnych i w miarę uśmiechniętych. Jadę teraz z M. do Puław na drobne i ostateczne zakupy ponieważ my nie szalejemy z okazji świąt. Lubię tę otoczkę, ale nie lubię zbędnego jedzenia i cudów na kiju. Ja i tak mam dietę więc trzymam się wytycznych, a nie chcę wchodzić do żadnych sklepów w najbliższym tygodniu bo ludzie szaleją niestety.
Trzymajcie się dobrych myśli mimo wszystko, sama tak robiłam w najgorszym i parszywym czasie mojego życia.

Mesiu, bardzo współczuję.


Małgoniu, trzymaj się.

Bry.

Bry
Mamo Marysiupaputowce przytulają.
Lecę dziś na kolejne granie, tym razem takie bliskie sercu.

Witajcie.
Małgosiu Twoje reakcje są zupełnie naturalne. Ściskam Cię serdecznie Kochana. Czas leczy rany, będzie lepiej. Sama potrzebowałam trzech lat by móc myśleć bez bólu o zmarłym bliskim.
Marysiu Ciebie też mocno ściskam.
Dziewczyny, przecież to tylko na chwilę, kiedyś przecież będziemy razem z powrotem. Musi tak być.

Dzień dobry!
Małgosiu z szacunkiem do Ciebie a Mama chyba lubiła żeby był czar choinki i ja bym zapaliła światełka dla niej.

Jest takie powiedzenie o żałobie - "Po roku myśli się leczą". Dosłownie "się" lecza, tzn. lecza sie same. Roczna żałoba w naszej kulturze ( i nie tylko w naszej) wynika zapewne z tej obserwacji. Ale indywidualnie to bywa różnie, zależy od różnych czynników. Normalne, że strate trzeba wypłakać, "wyżalić" z siebie. Po dłuższym czasie, gdy ból nie mija, można podjąć pewne wewnętrzne kroki, aby poradzić sobie z tym. Jednym ze sposobow jest coś co można nazwac "umówieniem się" na coś ze swoim wewnętrznym ja. Jako, że możemy sami ze sobą rozmawiać, sami na siebie wpływać - można zawrzeć ze soba taki "pakt", że np.:"będę to przeżywać z całą intensywnością do końca lutego, a od początku marca zaczne czuć sie już lepiej i radośniej". To oczywiście nie jest "takie proste" i nie może byc mechaniczne. To nie ma byc tylko puste zaklęcie, wtedy oczywiście nic nie da. Chodzi o autentyczne wewnętrzne przekonanie, w granicach rozsądku, że tak będzie. Nasz mózg ma rożne "triki" do dyspozycji, także takie, które może zastosować wobec samego siebie. Można skorzystać z tych możliwości, by pomóc sobie w trudnych sytuacjach. Nie chodzi o świadome samooszukiwanie się, chodzi o to, by niejako poprosić własny mózg o zmiane nastawienia, gdy czujemy, że już czas po temu.