Kompostownik

Kochani czytelnicy!
W listopadzie 2015r. minęły 4 lata od nabycia drogą kupna gospodarstwa na Lubelszczyźnie, które stopniowo przekształcamy w coś, co ma być spełnieniem marzeń zarówno moich jak i W. Nasze marzenia co do zasady zbieżne, czasem różnią się w subtelnych szczegółach, a zatem sposób ich realizacji także budzi momentami antagonizmy między nami
W moich relacjach z kolejnych pobytów staram się przybliżać także regionalne ciekawostki, miejsca warte odwiedzenia czy zwyczaje widziane okiem Warszawianki w trzecim pokoleniu

Tę część rozpocznę spożywczo, bo pichcenie i jedzenie to nieodłączny wątek opisywanych zdarzeń.

Lubelszczyzna może poszczycić się duża liczba produktów zarejestrowanych oficjalnie jako produkty regionalne. Kilka z nich jest dostępnych w naszej okolicy.

Cebularz Lubelski

Tu oficjalny opis

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA



My znamy dwa rodzaje: jeden okrągły, przypominający te na zdjęciu w informacji powyżej, drugi wypiekany na prostokątnych blachach i krojony w kwadraty. W mojej opinii ten drugi lepszy, choć nie odpowiada do końca wzorcowi. Nie kojarzę dodatku maku, za to z pewnością dodawany jest starty ser,podobnie jak do pizzy. Najlepszy jest jeszcze ciepły prosto ze sklepu. Kupujemy go nieodmiennie w Delikatesach w Wisznicach, do czego zachęcam innych, którzy zaplączą się w te strony.

Kiełbasa królewska z Wisznic

Oficjalny opis tu

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA



Przypominacie sobie zdjęcia naszej kuchni wiejskiej, gdzie pod okapem nad płytą kuchenną wiszą pęta kiełbas, które "dochodzą" oddając nadmiar wody, której zresztą jest bardzo mało i osiągając przyjemny stan podsuszenia. Kiełbasy te mogą potem leżeć i miesiąc w warunkach chłodniczych nie psując się ani trochę, a ich smak to czysta poezja Po miesiącu przypominać zaczynają nieco pemikan, zatem do ich spożycia konieczne jest zdrowe uzębienie Kiełbasa jest dostępna w sprzedaży w sklepie spożywczym przy rynku w Wisznicach. Chyba że akurat był tam wcześniej W. i wykupił cały nakład

Kisiel owsiany

Tu oficjalny opis

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA



Tym specjałem uraczyła nas kiedyś Bożenka, u której gościliśmy na wieczerzy wigilijnej. Przyznam się szczerze, że nie popadłam w zachwyt nad wyglądem i smakiem tego dania No ale tradycja to tradycja. Łyknęłam jakoś tego szarego gluta, a Bożenka na szczęście nie namawiała na dokładkę

Specjałem już historycznym były także Ogórki Terespolskie. Ich produkcją zajmowali się głównie Żydzi, a sława kiszonych ogórków docierała aż do Ameryki Obecnie zakłady przetwórstwa warzywnego w Terespolu już nie istnieją, a ku pamięci pozostał Festiwal Ogórka.



TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA



Serdecznie wszystkich zapraszam do kolejnej części, która na dobre ruszy za czas jakiś, kiedy powstanie relacja z pobytu na przełomie 2015/2016

EDIT: poprzednia część wątku tutaj

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA

Melduję się i czekam na świąteczną relację oby ze śniegiem
Apetyt na cebularza mam na jakiś czas zaspokojony

To gratulacje z okazji rocznicy i życzenia dalszych sukcesów!

No, czyli jest na co czekać! I mieć w tyle głowy żeby nie zaczynać diety w pierwszy tydzień stycznia, gdy pojawi się relacja z wielkiej podlaskiej wyżerki

A te 4 lata...tylko 4? wiem, wiem, ale mam wrażenie, że mieszkacie tam od zawsze

Te cebularze i u nas na szkieletczyźnie się kupi..

Ogórki po żydowsku jadłam,robiłam..pyszne!

Melduję się w czwartej części czekając na kolejne sprawozdania z pobytu na wsi wesołej
Ogórki po żydowsku również robiłam..są pyszne.
Kniga dotarła-wielkie dzięki

Ja też zaglądam przez płot nowej części.

Zuziu i ja się świetnie czuję na Twojej wsi ,także siadam obok pieca i czekam na fotki z tego raju

Szybko zleciało. Przycupnę i poczekam.

To ja takie 'smaczne' otwarcie przegapiłam?! Nie towarzyszyłam Ci w pierwszym roku, lecz dalsze lata śledzę pilnie Wszystkiego dobrego w rocznicę.... czyli listopadowi jesteśmy, tylko my dwa lata krócej

Zuźka! Oj, uciekasz mi, uciekasz, ale ja Cie dogonię!

Smakowicie rozpoczęłaś nowy wątek, ale ten kisiel owsiany to paskudztwo musi być... Podoba mi się w jego opisie fragment: "Kształt - w zależności od użytego naczynia"

Witam byłam.

melduje sie i ja az nie wierze ze to juz 4 lata

Zuziu jak się cieszę, że otworzyłaś nowy wątek ,a myślałam ,że trzeba będzie czekać do przyszłego sezonu !! Super....no to czytamy ....

Gratulacje z okazji 4-tej rocznicy.Posiedzę cichutko i poczekam .

Kochani! Ściskam Was wszystkich tu obecnych i dziękuję za liczne przybycie Bez Was bowiem wątek ten zwiądł by jako ten kwiat bez wody!
Cieszę się, że kulinarny wstępniak obudził pewne wspomnienia oraz pokazał różnorodność smaków w tym regionie.

Poza produkcją spożywczą region Podlasia Południowego to również miejsce uprawy ziół, głownie rumianku. Obecnie niestety areał tych upraw zmniejszył się, ale nie bez powodu tereny kilku sąsiadujących gmin nazwano Krainą Rumianku.
Pod ta nazwą zarejestrowano również stowarzyszenie, które ma na celu aktywizację osób zamieszkujących te tereny oraz prowadzenie akcji edukacyjnej bazującej na tradycjach i zwyczajach w regionie.

Tu strona Stowarzyszenia

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA



Tworząc tzw. wioskę tematyczną (nie jedyną w okolicy) pomyślano także o czymś dla ciała Otóż we wsi Hołowno funkcjonuje wiejskie spa Jeden z odcinków Mai w Ogrodzie był poświęcony wizycie w tym miejscu



TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA



My jeszcze tam nie dotarliśmy, bo sens ma oczywiście wizyta w sezonie letnim, a wtedy tyramy u siebie. Ale mieliśmy przez jakiś czas obok swoją krainę rumianku, ponieważ Bożenka uprawiała do 2013r. dwa pola obsiewając je tym ziołem. Sądząc po stercie słomy rumiankowej w stodole i stosie butwiejących stojaków do suszenia rumianku w ogrodzie poprzedni właściciele naszego gospodarstwa również się tym trudnili.
Rumianek kosi się latem, a surowcem zielarskim są koszyczki kwiatowe. Zatem zbiór trzeba wysuszyć a potem wymłócić. Bożenka stosowała naturalny sposób suszenia na drewnianych stojakach - kozłach, a potem młócili całą rodziną aż zapach olejków eterycznych w rozgrzanym letnim powietrzu powodował ból głowy.
Szkoda, że Bożenka wycofała się z rumiankowego biznesu, zostały tylko zdjęcia i wspomnienie aromatów. W. wtedy pachniał rumiankiem jak ziołowe potpourri, ponieważ pomagał sąsiadom w układaniu skoszonych ziół na kozłach i w przewracaniu ich w trakcie suszenia



TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA





TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA





TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA





TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA





TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA

Zuziu - w życiu nie widziałam takich żniw rumiankowych, ale to musi być cudowne doznanie wizualne i zapachowe. Dzięki za odcinek, zaraz sobie obejrzę

Witaj Zuziu.
Ogromnie się cieszę,że trafiłam na Twój wątek.Okolice Twojej wsi nie są mi znane chociaż nazwy miejscowości kojarzę.W Wisznicach bywam i przy najbliższej okazji z pewnością spróbuję i cebularza,i zachwalaną przez Ciebie kiełbasę.Do tej pory jadałam tylko cebularze w najbardziej znanej postaci,czyli te okrągłe posypane makiem.
W moim rodzinnym domu na Wigilijną kolację kisiel być musi,tyle że gryczany.Przyznam,że przez ponad 40 lat życia spróbowałam tylko raz usilnie namawiana przez babcię i obiecałam sobie...nigdy więcej.Do ubiegłorocznej Wigilii, kiedy to już przez nikogo nie zmuszana spróbowałam i o dziwo zasmakował mi.Więc może do niego trzeba dojrzeć?
Poza tym przygotowanie go jest dla mnie arcytrudne i nie zamierzam się tego uczyć. Tym bardziej,że moi synowie reagują na jego widok tak jak ja przed laty
Przesyłam moc serdeczności.
Agnieszka

Zuziu cudowne łany rumianku o jak mi przypomniały czasy w których na łąkach było pełno tych cudownych kwiatków. A Lubelszczyzna słynęła z zakontraktowanych ziół przez rolników i nie tylko ...Lubelski Herbapol.
Jakie ciepłe zdjęcia już tęsknię.

Jaki pouczający i ciekawy początek nowej części! Z przyjemnością skorzystałam z zamieszczonych linków i przypomniałam sobie, że przed laty, bywając w Lublinie, miałam okazję zajadać się cebularzami. Bardzo mi smakowały ale nie pamiętałam, że był w nich mak.
Żniwa rumiankowe - też coś nowego. Ciekawie wyglądają te "stogi". We wsiach w rejonie Legnicy też uprawiano dużo rumianku, który był skupowany przez legnicki Herbapol. Ale technika zbioru była zupełnie inna. Zbieracze, wyposażeni w tzw. maszynkę, przypominającą zbieraczkę do jagód, tylko większą, zrywali same główki rumianku. Nie wiem jak rolnicy pozbywali się pozostałej części roślin ale techniki zbiorów kwiatów jestem pewna, gdyż mój teść dorabiał sobie na zrywaniu rumianku. Świeże kwiaty były dostarczane przez rolników bezpośrednio do Herbapolu ale można było też sprzedawać kwiaty już wysuszone i to było bardziej opłacalne. Korzystali z tego ci, którzy mieli odpowiednie suszarnie. Herbapol mieścił się nad Kaczawą, 10 min. spacerku od centrum miasta i roztaczał niezapomniany zapach