Kompostownik

Iwonko do zobaczenia w niebiańskich ogrodach o które będziesz teraz dbała [*]

A dziś Iwonka skończyłaby 45 lat...i byłoby świętowanie. Iwonka pewnie stałaby od świtu w kuchni, szykując imprezę, a my byśmy jej dzielnie kibicowali, wznosząc wirtualne toasty. Po trzech miesiącach przyjęłam do wiadomości, że tak już nigdy nie będzie, ale pogodzić się z tym nadal nie mogę

Trudno jest pogodzić się i mnie

A wiecie, że i ja przygotowując jakąś domową imprezę zawsze w niedoczasie z zazdrością wspominam jak to Iwonka robiła, że zawsze miała jeszcze czas na relaks w wannie. Albo jak sprzątam klocki lego moich dzieci to pamiętam jak pisała, że odbudowała cały zniszczony przy sprzątaniu model żeby Jej synek nie był smutny.

A co u Jej bliskich - masz Pat jakiś kontakt z Nimi?
Aż się popłakałam pisząc to.

Czasem trafiam na wpisy Iwonki przeglądając wstecz wątki, na liście kompostowej wciąż jest w pierwszej piątce pod względem ilości postów... Cieszyłaby się pewnie teraz rozkwitającymi różami i narzekała, że miejsca mało na kolejne...

Olu, mam bardzo sporadyczny z Magdą - ciężko im bardzo, Magda za wiele nie pisze, ale z tego co pisze to słabo sobie radzą z tą stratą i na nią spadł cały ciężar poskładania osieroconej rodziny - być może uda mi się przekonać Krzyśka, żeby wpadł do nas z P., jak będą w Polsce - boję się tej wizyty, bo nie mam pojęcia, jak sobie emocjonalnie z ich rozpaczą poradzić, ale bardzo chciałabym ich zobaczyć, zwłaszcza Małego i chociaż werbalnie jakoś podtrzymać na duchu.

Dzięki Pat. Jak nam jest trudno to co dopiero im.

W ubiegła sobotę wspominałyśmy z Misią, jak nam brak Iwonki...
Często podczas takiego zwykłego codziennego zabiegania myśli krążą wokół Niej i jej osieroconych bliskich. Nawet przed swym odejściem zostawiła wszystko na swoim miejscu, a dom w najlepszym porządku.
A nocą wędruję do Krainy św. Mikołaja....czytam dawne wpisy i...przywracam mojemu światu właściwe proporcje.
Dzięki za to w imieniu mojej rodzinki.

Ostatnio i ja intensywnie myślami byłam z Iwonką, a było to na działce gdy zrywałam pierwsze poziomki.
Pamiętam jak zachwycała się nimi , nawet specjalnie dla Niej zrobiłam zdjęcie
Czasami też podczytuję wątki wstecz i nie raz łezka leci , gdy czytam Jej wpisy

Też często myślę o Iwonce i łzy same płyną

Tak trudno pogodzić się z tym,że już nie ma Jej wśród nas
Tak się cieszyłam, że znowu się spotkamy jak napisała,że zarezerwowała już wczasy.W ubiegłym roku jako jedyną z forum poznałam Iwonkę, odwiedziła mnie w czasie pobytu w Krasnobrodzie.Ciągle myślę o niej,o jej synku,o ogrodzie czy ktoś się nim zajmuje.Mam rośliny które mi Ją ciągle przypominają,ostatnio rozkwitła róża Westerland, pamiętam jak w zeszłym roku zachwycała się swoją.

No właśnie. Parę minut temu napisałam o urodzinach Iwonki w Pogaduszkach a troszkę później w Nowych Postach zobaczyłam Wątek Pożegnalny. Tu Ją wspominacie. Od tygodnia ciągle o Niej myślę bo moja sąsiadka od wschodu (notabene wredna i przeklinająca jak przysłowiowy szewc) ma różę przypominającą Westerlanda o wysokości co najmniej 5-ciu metrów (sięga na dach), która ma setki kwiatów. Krzew wprost płonie. Ile razy przysiądę na ławeczce przed domem tyle razy widzę tę różę przez podwórko i tyle razy myślę, że gdyby żyła Iwonka postarałabym się jakoś ukradkiem zrobić dla Niej zdjęcie tego cudu.
Jak smutno.

[*]

[*]