Kompostownik

Nie dalej jak dwa tygodnie temu patrzyłam na laur w doniczce i....... nie chciało mi się go targać przez ćwierć Polski, ale w końcu kupię, bo co tu mówić aromat suszonego tak się ma do świeżego, jak coś do czegoś

Gratulacje dla W, w nocy czytałam proszę o więcej.

Zuzia, musiałam znaleźć chwilę, żeby przeczytać w całości wszystkie trzy opowiadania - i powiem, że mnie też się bardzo spodobały.
Mnie też się udało odnaleźć we wszechwiedzącym i wszechwidzący Gg archiwalne już zdjęcie tej pięknej wierzby, którą W. zasadził jako swoje pierwsze drzewo. A w dzieciństwie dane mi było raz jeden zerwać z drzewa ciemny i słodki owoc morwy i do tej pory tęsknię do tego smaku. W ogóle nie pamiętam go jako mdłego, znowu chciałabym jeść te owoce, ale u nas morwa nie ma szans ze względu na ciężkie podłoże.

To bardzo ciekawe spostrzeżenie, że w hiszpańskich szkółkach nasze pospolitki są traktowane jako rarytasy - tu znowu sprawdza się powiedzenie "Cudze chwalicie...".

Zuza przeczytałam tylko opowiadanie o morwach bo są bardzo bliskie mojemu sercu jako, że do czwartego roku życia mieszkałam w Jaworze obok sąsiadów, którzy po Niemcach odziedziczyli szpalery morowe oraz hodowlę jedwabników. Sąsiadka pozwalała mi je podglądać i do dzisiaj pamiętam i te szpalery i kokony na czymś w rodzaju dużych sit. Nie pamiętam natomiast, żeby na krzewach były owoce. Owoce morwy poznałam dopiero mieszkając w L. gdzie na skwerku nieopodal moich Teściów rosły dwie morwy, których owocami raczyliśmy się przy każdej wizycie w czasie owocowania. A teraz... Wschodnia granica działki mojej Córki to są poniemieckie drzewa morwowe. Niestety mało korzystamy z ich urodzajności bo watahy szpaków są nienasycone. Drzewa są wysokie i rosochate i nie ma praktycznie możliwości zerwania owoców. Rozkładamy plandeki i odzyskujemy jedynie to co spadnie. Córka robi z morwy cudny mus z jabłkami papierówkami i odrobiną mięty (ja jak kopciuszek siedzę i przebieram opadłe owoce). Dla W. w podzięce za wywołanie wspomnień znalazłam kilka zdjęć.



TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA





TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA





TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ ZDJĘCIA. DARMOWA REJESTRACJA



Jestem ciekawa opowiadania o krzewach laurowych bo też czuję do nich sentyment - zauroczyłam się nimi we Francji i nawet przywiozłam sobie ususzone własnoręcznie gałązki z liśćmi.

Dziewczynki, i ja wam dziękuję za Wasze "powroty do przeszłości" Janeczko piękne fotki, ja sobie przypomniałam , że w samym centrum Warszawy widziałam morwę w ubiegłym roku. To znaczy raczej plamy po dojrzałych owocach rozgniatanych butami przechodniów w okolicy Pomnika Lotnika.

A wierzba W. to ta:



TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA



Nie umiem wstawić zdjęcia tak jak to zrobił Janusz

Widać, że rośnie na środku alejki, a kostka wstaje wokół drzewa prawie do pionu.
Jak się oddali widok klikając na minus, to po prawej stronie będzie widać tę wierzbę z fotki Janusza.

Zuziu podziękowania dla W za wspaniałe opowiadania i za możliwość powrotu do naszych wspomnień z lat dzieciństwa.

A co za idiota projektuje alejkę z drzewem po środku, jeszcze takim dużym, pewnie ten sam, który u nasz zaprojektował chodnik bez studzienek.

Warto!

Ale fajnie napisane, no naprawdę - toście się dobrali z tymi talentami narracyjnymi

Cudowny zbiorek opowiadań z tego widzę, z jakimś tytułem w rodzaju "Moje drzewa" czy coś takiego.

Morwy bardzo lubię, a raczej lubiłam, bo to smaki mojego dzieciństwa. Białe i czarne morwy rosły długim szpalerem wzdłuż zielonego terenu, oddzielającego szosę od murów więzienia w Pińczowie - na końcu mojej ulicy. Tam, "na morwy" biegało się zawsze z dzieciakami, wchodziliśmy na drzewa i siedzieliśmy tam godzinami, obżerając się owocami. Wolałam tę czarną odmianę z kwaskowym posmakiem, bo białe były bardzo słodkie, aż mdłe.
Poruszane przez nas gałęzie zrzucały dojrzałe owoce, co przywabiało pasące się w pobliżu gęsi, no a potem my nie mogliśmy zejść z drzew, dopóki gęsi nie odeszły, bo baliśmy się, że nas poszczypią w nogi.

Reginko fajnie, że wszyscy mamy co wspominać
Ewciu otóż ja też się zadumałam nad koncepcją projektanta. Ścieżka była wytyczona, jak drzewo już było. Obok druga ścieżka biegnie... nie kumam.
Małgoś widać morwa to powszechnie rosnące drzewo było. A teraz takie egzotyczne się wydaje. W dzieciństwie akceptowało się wiele smaków, potem człowiek stał się taki wykwintny
Januszu o, dzięki za wstawienie widoczku! Ta wierzba nie była ogławiana, dlatego taki kształt korony i wysokość. Wycinano tylko te niższe pędy, stąd te młode gałązki odrastające od pnia.

Mnie tez morwa kojarzy się z dzieciństwem.... gdy mieszkałam na drugim końcu miasta, też na peryferiach. Jako dziecko miałam swoje obowiązki. Jeden z nich, to iść z bańką po mleko do p.Grześkiewiczowej. Po drodze były olbrzymie morwy, takie nieosiągalne drzewo, poprzez swoją wysokość...... czasem podjadałam, to co spadło

Zuziu sprzęt ogrodniczy nam się sypie, a Ty chwaliłaś kiedyś jakąś firmę, nie pisząc nazwy..... zdradzisz? Pada mi duży sekator, a i małe już nie bardzo chcą współpracować.....

Basiu sekatory mamy firmy Bellota i Fiskars.

Czytam "Porąb i spal", a zaczęłam przedwczoraj rano w pociągu. Bardzo fajnie się czyta
W. mógłby pewnie napisać taką książkę, ale osadzoną w polskich realiach...

Zuziu na spokojnie poczytałam ...piękne opowiadania ...aż się wzruszyłam , czy "narractwo" jest zaraźliwe ?
Uważałam , że to Ty jesteś w pisaniu nr1 a tu proszę... i Twój W ma "talenta"...ło mattttkkkooo i do tego jeszcze gotuje..gęsinę wekuje i.t.d. ...i... . t......d..............

Małgoś hihi, W. dokładnie to samo powiedział
Elu no, grzechem byłoby zaprzeczyć, że W. jest facetem wielu talentów Ale to może taka nagroda dla mnie, że po wielu katastrofach, zawodach i pomyłkach co do płci przeciwnej trafił się ktoś, z kim od biedy da się wytrzymać

Kochani, ja z pytaniem: ma ktoś porzeczkę krwistą? Chciałabym kupić i zastanawiam się czy warto. Na obrazkach w katalogach oczywiście wygląda bardzo dekoracyjnie, ale ja wolę opinie z realu

Ha, dobre pytanie, pod które i ja się podpinam, bo zastanawiam się nad tą porzeczką już trzeci sezon.

Ja mam ale u mnie bardzo źle rośnie. Widziałam na żywo kwitnący krzaczek i fajnie
wyglądał.

Zuziu i Darusiu na 100% ma Ania - swety z tego co pamiętam była nią zachwycona ...

Zuza....jak zobaczyłam to zdjęcie W-oej wierzby ..to dostałam nerwa Przecież wcale nie trzeba jej było wycinać,można było inaczej poprowadzić alejkę...ech...szkoda gadać
Co do morw, to ja tez mam duzy sentyment z dzieciństwa... Obsiadaliśmy nad jeziorem Firlej drzewa jak szpaki I to były te czarne morwy...białe tez tam rosły ale były zbyt mdłe .U mnie w Sosnowcu rośnie kilka wielkich...ale wiadomo,trudno by się było tam dostać.Dlatego tez od ubiegłego roku mam u siebie młodą morwę pendulkę ,ale chwaliłam się w lecie w swoim wątku
Nowych opowiadań jeszcze nie czytała...dzisiaj sobie zapodam ,jak cisza w chacie zalegnie...

To super! Będziemy czekać

Już gratulowalam talentów pisarskich dodam tylko że moim drzewem dziecinstwa jest bez fioletowy.Babcia miala nim ogrodzone całe podwórko jego zapach pamietam do dziś. Czekam na wiecej opowiadań tu u ciebie lub już na książkę.